Uwagi dotyczące wydajności partycji pamięci współużytkowanej z przydzielonymi niedostępnymi zasobami

Sekcja zawiera informacje o tym, jaki wpływ na wydajność partycji pamięci współużytkowanej ma stopień przydzielenia niedostępnych zasobów w konfiguracji pamięci partycji logicznej korzystającej z pamięci współużytkowanej (zwanej również partycją pamięci współużytkowanej). Ogólnie mówiąc, im mniej niedostępnych zasobów jest przydzielonych w konfiguracji pamięci partycji pamięci współużytkowanej, tym większa jest wydajność partycji.

Konfiguracja pamięci współużytkowanej jest uważana za konfigurację z przydzielaniem niedostępnych zasobów wtedy, gdy łączna ilość pamięci logicznej przypisanej do wszystkich partycji pamięci współużytkowanej jest większa od ilości pamięci fizycznej dostępnej w puli pamięci współużytkowanej.

Jeśli suma pamięci fizycznej używanej obecnie przez partycje pamięci współużytkowanej jest mniejsza lub równa ilości pamięci w puli pamięci współużytkowanej, konfiguracja pamięci obejmuje przydzielanie niedostępnych zasobów logicznych. W przypadku przydzielania niedostępnych zasobów logicznych pula pamięci współużytkowanej ma wystarczająco dużo pamięci fizycznej, aby zawierać pamięć używaną przez wszystkie partycje pamięci współużytkowanej w danym momencie.

Rysunek przedstawia partycję pamięci współużytkowanej, do której przypisano 2,5 GB pamięci logicznej. Maksymalna ilość pamięci logicznej wynosi 3 GB, a minimalna ilość pamięci logicznej – 1 GB. Rysunek pokazuje również, że ilość pamięci fizycznej z puli pamięci współużytkowanej przydzielonej obecnie do partycji pamięci współużytkowanej wynosi 2,1 GB. Jeśli obciążenie na partycji pamięci współużytkowanej wykorzystuje obecnie 2,1 GB pamięci i wymaga dodatkowo 0,2 GB pamięci, a pula pamięci współużytkowanej przypisuje niedostępne zasoby logiczne, hiperwizor przydziela dodatkowe 0,2 GB pamięci fizycznej do partycji pamięci współużytkowanej, przypisując strony pamięci, które nie są obecnie używane przez inne partycje pamięci współużytkowanej.

Jeśli suma pamięci fizycznej używanej obecnie przez partycje pamięci współużytkowanej jest większa niż ilość pamięci w puli pamięci współużytkowanej, konfiguracja pamięci obejmuje przydzielanie niedostępnych zasobów fizycznych. W przypadku przydzielania niedostępnych zasobów fizycznych pula pamięci współużytkowanej nie ma wystarczająco dużo pamięci fizycznej, aby zawierać pamięć używaną przez wszystkie partycje pamięci współużytkowanej w danym momencie. Dane z pamięci współużytkowanej, które wykraczają poza pamięć fizyczną, są przez hiperwizor przechowywane w pamięci dyskowej.

Rysunek przedstawia partycję pamięci współużytkowanej, której przydzielono 0,8 GB pamięci fizycznej i przypisano 2,5 GB pamięci logicznej. Jeśli obciążenie partycji pamięci współużytkowanej wykorzystuje obecnie 0,8 GB pamięci i wymaga dodatkowo 1,5 GB, a pula pamięci współużytkowanej ma przydzielone niedostępne zasoby fizyczne, hiperwizor zapisuje 1,5 GB pamięci tej partycji pamięci współużytkowanej na swoim urządzeniu obszaru stronicowania.

Kiedy partycja pamięci współużytkowanej będzie potrzebować dostępu do danych na urządzeniu obszaru stronicowania, hiperwizor przekieruje partycję stronicowania serwera VIOS tak, aby odczytała dane z urządzenia obszaru stronicowania i zapisała je w puli pamięci współużytkowanej. Im większa ilość pamięci musi zostać zapisana przez hiperwizor w urządzeniu obszaru stronicowania, tym częściej hiperwizor i partycja stronicowania serwera VIOS muszą odczytywać i zapisywać dane w urządzeniu obszaru stronicowania i puli pamięci współużytkowanej. W porównaniu z bezpośrednim dostępem do danych zapisanych w puli pamięci współużytkowanej uzyskiwanie dostępu do danych zapisanych w urządzeniu obszaru stronicowania trwa dłużej. Dlatego też im mniej niedostępnych zasobów jest przypisanych w konfiguracji pamięci partycji pamięci współużytkowanej, tym większa jest wydajność partycji.

Systemy operacyjne działające na partycjach pamięci współużytkowanej pomagają zwiększyć wydajność partycji pamięci współużytkowanej z przypisanymi niedostępnymi zasobami, udostępniając hiperwizorowi informacje o wykorzystaniu przez system operacyjny przydzielonej mu pamięci fizycznej. Dzięki tym informacjom hiperwizor może zapisywać w urządzeniu obszaru stronicowania dane, z których system operacyjny korzysta najrzadziej, a w puli pamięci współużytkowanej dane wykorzystywane przez system najczęściej. Zmniejsza to częstotliwość, z jaką hiperwizor musi uzyskiwać dostęp do urządzenia obszaru stronicowania, co zwiększa wydajność partycji pamięci współużytkowanej.